دانلود خسرو شکیبایی با لینک مستقیم

بیوگرافی خسرو شکیبایی

خسرو شکیبایی یکی از ماندگارترین بازیگران سینمای ایران و صاحب یکی از شناخته‌شده‌ترین صداهای فرهنگ معاصر ایران است. برای نسلی او «هامون» است و برای نسلی دیگر، صدایی که شعرهای فروغ فرخزاد و سهراب سپهری را خوانده است.

تولد و خانواده

خسرو شکیبایی در ۷ فروردین ۱۳۲۳ (۲۷ مارس ۱۹۴۴) به دنیا آمد. پدرش سرهنگ احمد شکیبایی و مادرش فریده خاتمی بود. پدرش را در چهارده‌سالگی و بر اثر سرطان از دست داد؛ اتفاقی که در زندگی او نقطه‌ی عطفی بود.او دو بار ازدواج کرد: نخست با تانیا جوهری، بازیگر، که حاصلش دختری به نام پوپک بود، و سپس در سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۸) با پروین کوشیار، که پسرشان پوریا شکیبایی است.

تحصیلات و شروع کار

شکیبایی بازیگری را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران خواند. کارش را از تئاتر و از سال ۱۳۴۲ (۱۹۶۳) شروع کرد و از ۱۳۴۷ (۱۹۶۸) وارد دوبله شد؛ همان جایی که صدایش حرفه‌ای شد.

سینما و نقش هامون

ورود او به سینما در سال ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) و با فیلم «خط سرخ» بود. ولی آن نقشی که نامش را برای همیشه ثبت کرد، نقش اصلی فیلم «هامون» ساخته‌ی داریوش مهرجویی بود؛ فیلمی که به اثری کالت در سینمای ایران تبدیل شد و شخصیت «حمید هامون» از فیلم بیرون زد و وارد زبان روزمره شد.او در دهه‌های ۶۰ تا ۸۰ در فیلم‌ها و سریال‌های بسیاری بازی کرد و یکی از پرکارترین و شناخته‌شده‌ترین بازیگران این دوره بود.

صدا و دکلمه؛ میراث دیگر شکیبایی

بخشی از شهرت شکیبایی هیچ ربطی به تصویر ندارد. او با اجرای صوتی شعرهای شاعران معاصر، از جمله فروغ فرخزاد و سهراب سپهری، طرفداران پرشماری برای صدایش پیدا کرد. لحن و مکث‌های او در دکلمه، به یکی از آشناترین صداهای فرهنگ ایرانی تبدیل شد؛ صدایی که هنوز هم در کلیپ‌ها و پادکست‌ها شنیده می‌شود.

جوایز

سه سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر
جایزه‌ی حافظ
دو جایزه از جشن سینمای ایران
جایزه‌ی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران

علت فوت خسرو شکیبایی

او در ۲۸ تیر ۱۳۸۷ (۱۸ ژوئیه ۲۰۰۸) و بر اثر سرطان کبد، در بیمارستان پارسیان تهران از دنیا رفت. دو روز بعد، در قطعه‌ی هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

جایگاه و میراث

از شکیبایی به‌عنوان یکی از کسانی یاد می‌شود که در پایان دهه‌ی ۶۰ به ارتقای جایگاه هنرهای نمایشی در ایران کمک کردند. ترکیب بازیگری، دوبله و دکلمه در یک نفر، چیزی است که کمتر هنرمندی در ایران داشته؛ و همین باعث شده نامش هم در سینما بماند و هم در فرهنگ شنیداری.