ویگن دردریان خواننده، نوازنده گیتار و بازیگر ایرانی ارمنیتبار و یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ موسیقی پاپ ایران بود. او که با لقب «سلطان جاز ایران» شناخته می‌شود، از نخستین ستاره‌های مرد موسیقی پاپ ایران و از خوانندگانی بود که با گیتار روی صحنه ظاهر شدند. «مهتاب»، «بارون بارونه»، «گل سرخ»، «رقیب» و «لالایی» از آثار ماندگار او هستند.
اهمیت ویگن فقط به محبوبیت آهنگ‌هایش محدود نمی‌شود. ظهور او در ابتدای دهه ۱۳۳۰ بخشی از مسیر موسیقی عامه‌پسند ایران را تغییر داد. صدای متفاوت، گیتار و استفاده از موسیقی متأثر از جریان‌های غربی و لاتین، تصویری تازه از یک خواننده پاپ در ایران ساخت؛ تا جایی که از ویگن بهعنوان یکی از پیشگامان موسیقی پاپ مدرن ایران یاد می‌شود.
نام کامل او ویگن دردریان (Vigen Derderian) بود. ویگن در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۹، برابر با ۲ آذر ۱۳۰۸ در همدان و در خانوادهای ارمنی به دنیا آمد.
او به زبان‌های فارسی و ارمنی آواز می‌خواند و طی بیش از نیم قرن فعالیت هنری، علاوه بر موسیقی در سینمای ایران نیز حضور داشت.
ویگن در خانوادهای پرجمعیت متولد شد. بر اساس روایت خواهرش ژولیت دردریان، پدر خانواده از مهاجران ارمنی بود که به ایران آمده بود و پس از آشنایی با مادر ویگن در همدان ازدواج کرد.
خانواده دردریان هشت فرزند داشت. یکی از مشهورترین اعضای این خانواده بعد از ویگن، برادرش کارو دردریان بود؛ شاعر و نویسنده‌ای که آثاری مانند «شکست سکوت» از او به یادگار مانده است.
ویگن در کودکی پدرش را از دست داد و شرایط اقتصادی خانواده چندان مناسب نبود. پس از درگذشت پدر، بخشی از مسئولیت خانواده بر عهده برادر بزرگ‌تر قرار گرفت و خانواده در شهرهای مختلفی زندگی کردند.
یکی از جذاب‌ترین بخش‌های زندگی ویگن، داستان آشنایی او با گیتار است. خانواده دردریان در دوره جنگ جهانی دوم مدتی در تبریز زندگی کردند. حضور نیروهای شوروی در منطقه باعث شد ویگن برای نخستین بار از نزدیک با نوازندگی گیتار آشنا شود.
او نخستین گیتارش را از یک سرباز روس خرید و بعدها نوازندگی را جدی‌تر دنبال کرد. همین ساز سال‌ها بعد به یکی از مهم‌ترین بخش‌های تصویر هنری ویگن تبدیل شد.
پیش از آنکه ویگن به یکی از مشهورترین خوانندگان ایران تبدیل شود، موسیقی شغل اصلی او نبود. او مدتی در یک شرکت مهندسی به نقشه‌کشی و نقشه‌برداری مشغول بود.
ویگن در جوانی به تهران آمد و فعالیت جدی خود در موسیقی را در حدود ۲۲ سالگی آغاز کرد. او در اوایل دهه ۱۳۳۰ در کافه‌رستوران باغ شمیران آواز می‌خواند و گیتار می‌نواخت.
اجرای متفاوت او توجه مخاطبان و فعالان موسیقی را جلب کرد و همین اجراها سرانجام راه ویگن را به رادیو باز کرد.
نقطه عطف زندگی هنری ویگن، اجرای ترانه «مهتاب» بود. پس از آنکه یکی از دست‌اندرکاران رادیو اجرای او را شنید، زمینه حضورش در رادیو فراهم شد و «مهتاب» از رادیو تهران پخش شد.
این آهنگ با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد و نام ویگن را به گوش مخاطبان سراسر ایران رساند. از آن پس مسیر زندگی او تغییر کرد و خوانندگی از یک فعالیت محدود در کافه‌ها به حرفه اصلی‌اش تبدیل شد.
ویگن با عنوان «سلطان جاز ایران» شناخته شد؛ لقبی که خودش گفته بود مردم به او داده‌اند.
البته موسیقی ویگن فقط جاز به معنای دقیق موسیقایی نبود. آثار او ترکیبی از موسیقی پاپ، جاز و ملودی‌های متأثر از موسیقی اروپایی و لاتین بودند. تفاوت اصلی او با بسیاری از خوانندگان نسل قبل، نوع اجرا، ملودی‌ها و استفاده پررنگ از گیتار بود.
همین ویژگی‌ها باعث شد ویگن در شکل‌گیری نسل تازه‌ای از موسیقی عامه‌پسند ایران نقش داشته باشد و بعدها لقب‌هایی مانند «سلطان جاز» و «سلطان پاپ» به نام او گره بخورد.
با افزایش شهرت ویگن، تعدادی از ترانه‌سرایان و آهنگسازان مطرح آن دوران با او همکاری کردند. پرویز وکیلی و کریم فکور از چهره‌هایی بودند که نامشان در کارنامه هنری ویگن دیده می‌شود.
ویگن همچنین با خوانندگان مطرح نسل خود ارتباط و همکاری هنری داشت. محبوبیت او به اندازه‌ای بود که همکاری با ویگن برای بسیاری از خوانندگان و آهنگسازان آن دوره اهمیت ویژه‌ای داشت.
شهرت ویگن خیلی زود از موسیقی فراتر رفت و او وارد سینمای ایران شد. فعالیت سینمایی او از میانه دهه ۱۳۳۰ آغاز شد.
یکی از نخستین و مهم‌ترین همکاری‌هایش با ساموئل خاچیکیان، فیلمساز سرشناس ایرانی ارمنیتبار، شکل گرفت. ویگن در سال ۱۳۳۴ در فیلم «چهارراه حوادث» بازی کرد و پس از آن در چندین فیلم دیگر نیز مقابل دوربین رفت.
ویگن طی دوران فعالیت سینمایی خود در فیلم‌های متعددی حضور داشت که از مهم‌ترین آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
«اعتراف» از آخرین فیلم‌هایی بود که ویگن در آن بهعنوان بازیگر حضور پیدا کرد. صدای او همچنین در تعدادی از فیلم‌های آن دوران بدون حضور مستقیمش بهعنوان بازیگر شنیده می‌شد.
ویگن در طول زندگی خود چند بار ازدواج کرد. بر اساس روایت ژولیت دردریان، خواهر ویگن، او به‌طور رسمی سه بار ازدواج کرده بود.
اولین همسر ویگن اولگا بود و حاصل این ازدواج سه دختر به نام‌های آیلین، ژاکلین و کاترین بود. ویگن از ازدواج دوم خود نیز صاحب دو فرزند شد. همسر آخر او کرن بود که تا زمان درگذشت ویگن در کنار او زندگی کرد.
ویگن پنج فرزند داشت. سه دختر او از ازدواج اول آیلین، ژاکلین و کاترین بودند و از ازدواج دیگری نیز دو فرزند داشت.
دو دختر ویگن به‌خصوص در فضای هنری شناخته شدند. ژاکلین دردریان بهعنوان ترانهسرا، آهنگساز و خواننده فعالیت کرد و برای تعدادی از بزرگ‌ترین خوانندگان موسیقی ایران ترانه نوشت. آیلین ویگن نیز در سینما و تلویزیون فعالیت داشت.
کارو دردریان، شاعر و نویسنده ایرانی ارمنیتبار، برادر کوچک‌تر ویگن بود. کارو در دهه ۱۳۳۰ با انتشار شعرهایش به شهرت زیادی رسید و کتاب «شکست سکوت» از مشهورترین آثار اوست.
ارتباط این دو برادر یکی از بخش‌های جالب تاریخ خانواده دردریان است. برخی اشعار کارو توسط ویگن اجرا شدند و کارو بعدها اثری با عنوان «برادرم ویگن» نیز داشت.
ویگن در سال‌های پایانی فعالیت خود بخش عمده زندگی‌اش را در ایالات متحده آمریکا گذراند. او در دهه ۱۳۵۰ به آمریکا رفت و پس از انقلاب ۱۳۵۷ دیگر امکان بازگشت و فعالیت هنری در ایران را پیدا نکرد.
با وجود زندگی در خارج از کشور، فعالیت موسیقایی ویگن متوقف نشد. او برای ایرانیان خارج از کشور کنسرت برگزار می‌کرد، آثار تازه ضبط می‌کرد و برای اجرا به کشورهای مختلف سفر می‌کرد.
ویگن نزدیک به نیم قرن در موسیقی فعالیت کرد. در فوریه ۲۰۰۱ مراسم پنجاهمین سال فعالیت هنری او در Hollywood Palladium لسآنجلس برگزار شد.
او در طول دوران حرفه‌ای خود صدها ترانه اجرا کرد و تعدادی از آثارش چندین دهه پس از انتشار همچنان شنیده می‌شوند.
کارنامه ویگن بسیار گسترده است و انتخاب چند قطعه نمی‌تواند تمام فعالیت او را نشان دهد؛ با این حال تعدادی از مشهورترین و ماندگارترین آهنگ‌های ویگن عبارت‌اند از:
ویگن طی حدود پنج دهه فعالیت هنری، صدها ترانه به زبان‌های فارسی و ارمنی اجرا کرد. برخی منابع تعداد آثار او را بیش از ۶۰۰ ترانه ذکر کرده‌اند.
بخشی از این آثار بعدها در مجموعه‌های مختلف بازنشر شدند و به همین دلیل دیسکوگرافی ویگن در سرویس‌ها و آرشیوهای موسیقی مختلف یکسان نیست.
ویگن حتی در سال‌های پایانی زندگی نیز ارتباط خود با موسیقی را حفظ کرد. یکی از آرزوهای بزرگ او بازگشت به ایران و اجرای دوباره برای مردم کشورش بود؛ آرزویی که هرگز محقق نشد.
او در یکی از آثار سال‌های پایانی زندگی‌اش نیز به این دلتنگی و ارتباط عاطفی با مخاطبان ایرانی پرداخت.
ویگن در سال‌های پایانی زندگی با بیماری سرطان مبارزه می‌کرد. سرانجام در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۳، برابر با ۴ آبان ۱۳۸۲ در لسآنجلس کالیفرنیا درگذشت.
او هنگام مرگ ۷۳ سال داشت و خبر درگذشتش بازتاب گسترده‌ای میان ایرانیان و رسانه‌های فارسی‌زبان و بین‌المللی پیدا کرد.
جایگاه ویگن فقط به تعداد آهنگ‌های محبوبش مربوط نمی‌شود. او متعلق به نسلی بود که شکل موسیقی عامه‌پسند ایران را تغییر داد. در دورانی که موسیقی سنتی سهم بزرگی از فضای موسیقی کشور داشت، ویگن با گیتار، شیوه اجرای متفاوت و ملودی‌های متأثر از موسیقی غربی و لاتین ظاهر شد.
او از نخستین ستاره‌های مرد پاپ ایران بود و موفقیتش راه را برای گسترش موسیقی پاپ در دهه‌های بعد باز کرد. به همین دلیل نام ویگن دردریان نه فقط در میان خوانندگان قدیمی، بلکه در تاریخ شکل‌گیری موسیقی پاپ مدرن ایران جایگاه ویژه‌ای دارد.
نام کامل او ویگن دردریان (Vigen Derderian) بود.
ویگن در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۹، برابر با ۲ آذر ۱۳۰۸ در همدان متولد شد.
ویگن متولد همدان و از خانوادهای ایرانی ارمنیتبار بود.
سبک متفاوت موسیقی، استفاده از گیتار و تأثیر موسیقی غربی و لاتین بر آثارش باعث شد مردم لقب سلطان جاز ایران را به او بدهند.
ترانه «مهتاب» که از رادیو پخش شد، نقش مهمی در شهرت سراسری ویگن داشت.
کارو دردریان، شاعر و نویسنده مشهور ایرانی، برادر ویگن بود.
ژاکلین دردریان دختر ویگن است که بهعنوان ترانهسرا، آهنگساز و خواننده فعالیت داشت.
ویگن پنج فرزند داشت. آیلین، ژاکلین و کاترین سه دختر او از ازدواج اول بودند.
چهارراه حوادث، خون و شرف، تپه عشق، فردا روشن است، آتش و خاکستر، عروس دریا و اعتراف از جمله فیلم‌هایی هستند که ویگن در آنها حضور داشت.
ویگن در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۳ (۴ آبان ۱۳۸۲) در لسآنجلس درگذشت.
ویگن پس از مبارزه با بیماری سرطان در ۷۳ سالگی درگذشت.
مهتاب، بارون بارونه، گل سرخ، رقیب، لالایی، چوپان، شکوفه، به خاطر تو و شاه دوماد از جمله آثار شناخته‌شده ویگن هستند.
نظرات کاربران
0 نظر