از ریشه چیدی هر چی کاشتم
گرفتی از من هر چی داشتم
دردی که با رفتنت بزرگ شد
من اسمشو گندم گذاشتم
گندم که بیدونه نمیشه
پرنده بی لونه نمیشه
وقتی که قلبش جلد میشه
هیچ جا براش خونه نمیشه
من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد
به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد
من بغض کردم دل آسمون بارید
انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری
من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد
به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد
من بغض کردم دل آسمون بارید
انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری
می بینی این غمی که پیر زد تو خونمه
صدای ضربه های ریز استخونمه
برای این غمای کهنه من جوونم حیف
اینی که داره می ره ساده آره جونمه
این روزا خنده هامم خنده داره سرده
تموم فصلامم خزون و برگ زرده
این استخواره قلبو تیکه پاره می کنه
دلم تو کوچه مثل قلب تو رهگرده
نظرات کاربران
0 نظر