مسعود امامی پسر بچه
تو از کوچه رد میشدی یادمه
با یه پیرهن ساده ی صورتی
یه جایی حوالی ده سالگیم
همون سالای روشن و قیمتی
دوتا جوجه رنگی توی پیرهنم
یه برگ لواشک تو دستام بود
وطن واسه من خونمون بود و بس
همون کوچه معنای دنیام بود
تو مثل یه قو رد شدی یادمه
رو دریاچهای که منو غرق کرد
گذشتی و بعد از عبورت جهان
دیگه پیش چشمای من فرق کرد
میخواستم همه چیزو قسمت کنم
با اون چشمای روشن خواستنی
یه جوجه یه تیکه لواشک یه تاس
چهار پنج تا تیله یه لیس بستنی
ولی تو گذشتی و با تو گذشت
همه آبهای جهان از سرم
حالا با همین موی جو گندمی
از اون کوچه با فکر تو میگذرم
مسعود امامی پسر بچه
پسر بچه ای که تو رو دوست داشت
به عشق تو تبعید شد از بهشت
سر زنگ انشا توی دفترش
برات اولین نامه هاشو نوشت
قایم کردشون تو کیف مدرسش
کنار کتابو تراش و مداد
بغل دست پرگار و نون و پنیر
ولی هیچوقت اونا رو دستت نداد
پسر بچه ای که تو رو دوست داشت
هنوزم به یادت نفس میکشه
هنوزم تو خواباش قدم میزنی
نمیتونه بعد از تو عاشق بشه
هنوزم تو از کوچمون میگذری
یکی اینجا مثل قدیم مستته
میخواد نامه هاشو نامه هاتو به دستت بده
ولی دست بچت توی دستته
نظرات کاربران
0 نظر