محمدرضا منصوری - زمستان بلند
بی تو همه هیچ اند چه فرهاد و چه خسرو
شیرینِ لب توست اگر حبه ی قندی است
بی مهر تو ای ماه زمین سرد و زمان سرد
کوتاه کنم قصه، زمستان بلندی است.
هر خال و خطی دانه و دامی است در این راه
هر حلقه از آن زلف رها نیز کمندی است
هر دانه ی برفی سر حرفی است ز دل دار
هر برگ خزان صفحه ای از دفتر پندی است
نظرات کاربران
0 نظر