داوود مقامی - من به امید وصالت عمر خود دادم بر باد
داﻧﻢ ای زﻳﺒﺎ روزی ﺑﺮﻣﺰارم ﺑﻨﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺮ ﻛﻨﻰ آه و زاری ﮔﻮﺷﻪ ی ﻏﻢ ﺑﮕﺰﻳﻨﻰ
ﻣﻦ ﺑﻪ اﻣﻴﺪه وﺻﺎﻟﺖ ﻋﻤﺮ ﺧﻮد دادم ﺑﺮﺑﺎد
ﺗﺎ ﺗﻮ اﻛﻨﻮن اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮ ﺧﺎک ﻣﺎﺗﻢ ﺑﻨﺸﻴﻨﻰ
رﻓﺘﻪ ام از ﻳﺎد ﻋﻤﺮه ﺑﻰ ﺑﻨﻴﺎد ﻛﺰ ﻏﻢ روﻳﺶ داده ام ﺑﺮ ﺑﺎد
ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎی ﻣﺮا ﺷﻨﻴﺪی ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺨﺘﮏ ﺑﺮم رﻣﻴﺪی
ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻤﺎن ﺟﺎوداﻧﻢ ﺑﺎ رﻗﻴﺒﺎن ﻣﻦ ﭘﺮﻳﺪی
داده ام ای داد ﻋﻤﺮﺧﻮد ﺑﺮ ﺑﺎد
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻛﻰ ﺑﺎ رﻗﻴﺒﻢ ﻣﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻪ ﮔﻮش او از وﻓﺎ ﻗﺼﻪ ﺗﺎ ﻛﻰ ﻣﻴﺨﻮاﻧﻰ
ﭼﻮ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﭘﺎی او ﻫﻤﭽﻨﺎن در دام ﺗﻮ
ﺑﺮده ام ﺑﻪ دﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ راه ﻣﺮا
ﻳﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺎاﻗﻞ ﺗﻮ ﺑﻪ ﮔﻮرم ﻧﻈﺮ ﻛﻨﻰ
ﻋﺒﺮت ﺑﮕﻴﺮ از ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﭼﻮ ﻣﻦ ﻧﻜﺶ
از او داﻣﻦ ﺗﻮ ﻋﻬﺪ ﺧﻮد ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﺸﻜﻦ
نظرات کاربران
0 نظر