کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز پاییز پاییز بودم
کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
برگ های آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد میشد
پیش رویم چهره ی تلخ زمستان جوانی
پشت سر آشوب تابستان و عشقی ناگهانیست
سینه ام منزل گه اندوه و ردر و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز پاییز پاییز بودم
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد
اشکهایم همچو باران دامنم را رنگ میزد
به چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم من میخواند شعر آسمانی
در کنار قلب عاشق شعله میزد
در شرار آتش دردی نهانی
نغمه ی من همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم میرخت عطر غم میرخت بر دلهای خسته
بر دلهای خسته
پیش رویم چهره ی تلخ زمستان جوانی
پشت سر آشوب تابستان و عشقی ناگهانیست
سینه ام منزل گه اندوه و ردر و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز پاییز پاییز
نظرات کاربران
0 نظر