بمرانی یکی از شناخته‌شده‌ترین گروه‌های موسیقی مستقل ایران است؛ گروهی اهل تهران که ترکیبی از فولک، کانتری و بلوز را با زبان و حال‌وهوای ایرانی ساخته و به همین خاطر صدایش با هیچ گروه دیگری اشتباه نمی‌شود. ترانه‌هایی مثل «ولی تو به چیزای خوب فکر کن» و «پپرونی» از آن دست کارهایی‌اند که چند نسل از شنونده‌های موسیقی مستقل با آن‌ها خاطره دارند.
ریشه‌ی بمرانی به سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴) برمی‌گردد؛ زمانی که بهزاد عمرانی ضبط نخستین آلبومش را در فضای کانتری و بلوز آغاز کرد و در این مسیر حمیدرضا بهزادیان و نسترن قبادی با او همراه بودند.
گروه در ۲۰۰۸ (۱۳۸۷) به شکل رسمی و با همین نام فعالیتش را شروع کرد و نخستین آلبومش را در سه شب اجرا در مجموعه فنی تهران روی صحنه برد. از همان زمان تا امروز فعال بوده است.
ترکیب گروه در طول سال‌ها تغییر کرده، ولی نام‌هایی که با بمرانی شناخته می‌شوند این‌ها هستند:
بمرانی را معمولاً با عنوان «کانتری و بلوز ایرانی» می‌شناسند. کاری که گروه می‌کند، آوردن ساختار و حس موسیقی آمریکایی کانتری و بلوز به زبان فارسی است، ولی با سازهای ایرانی مثل تنبک و سهتار در کنار گیتار و سازدهنی. نتیجه، صدایی است که هم غریب است و هم آشنا؛ همین باعث شده بعضی منابع از عنوان «جیپسی ایرانی» هم برای توصیف‌شان استفاده کنند.
ترانه‌های بمرانی هم ویژگی خودشان را دارند: روایت‌های روزمره و شهری، با طنزی تلخ و نگاهی که به‌جای شعار دادن، وضعیت را توصیف می‌کند.
بخش مهمی از هویت بمرانی روی صحنه ساخته شده است. گروه از همان نخستین آلبوم با اجرای زنده معرفی شد و آلبوم «بمرانی لایو این تهران» هم حاصل همین مسیر است؛ ضبطی از اجرای زنده که فضای کنسرت‌های گروه را منتقل می‌کند.
در سال‌هایی که موسیقی مستقل ایران جایی برای انتشار و اجرای رسمی نداشت، بمرانی یکی از معدود گروه‌هایی بود که هم آلبوم منتشر کرد و هم روی صحنه رفت و مخاطب جدی ساخت. گروه ثابت کرد می‌شود سبکی کاملاً غیرایرانی را به فارسی خواند و باورپذیر بود؛ نه ادای موسیقی غربی و نه تقلید از پاپ ایرانی. همین مسیر، الگویی شد برای نسل بعدی گروه‌های مستقل.
بهزاد عمرانی، که ترانهسرا و آهنگساز گروه هم هست. اسم گروه «بمرانی» است، نه نام خواننده، و به همین خاطر خیلیها اشتباهی او را «بهزاد بمرانی» مینامند.
فعالیت رسمی گروه از سال ۲۰۰۸ (۱۳۸۷) آغاز شد، هرچند روند ضبط نخستین آلبوم از ۲۰۰۵ شروع شده بود.
فولک، کانتری و بلوز با رنگوبوی ایرانی؛ ترکیب گیتار و سازدهنی با سازهایی مثل تنبک و سهتار.
«ولی تو به چیزای خوب فکر کن» که پرجستوجوترین اثر گروه است.
احتمالاً قهرمانی در کار نیست، گذشتن و رفتن پیوسته، اتوبوس قرمز، مخرج مشترک، ۱۳۴۰ و آلبوم زنده‌ی بمرانی لایو این تهران.
نظرات کاربران
0 نظر