همایون شجریان - بال رویایی عشق
نه عقابم؛ نه کبوتر اما
چون به جان آیم؛ در غربت خاک
بال جادویی شعر؛ بال رویایی عشق
میرسانند به افلاک مرااوج میگیرم اوج..
می شوم دور از این مرحله دور…
میروم سوی جهانی که در آن
همه موسیقی؛ جان است و گل افشانی نور
همه گلبانگ سرور…
تا کجا ها برد؛ آن موج طربناک مرا
نزده بال و پری بر لب آن بام بلند…
یاد مرغانِ گرفتارِ قفس
میکشد باز سوی خاک مرا…
نظرات کاربران
0 نظر